Łączna liczba wyświetleń

niedziela, 30 września 2012

Dziękujemy za ponad 4000 wyświetleń♥ Kochamy Was;**

Rozdział 36

* Oczami Oli *
-No jaka ta niespodzianka.?- spytałam
-Nie wiem, czy byś chciała, ale.... Miejmy nadzieję, że tak..- powiedział Zayn
-No, to o co chodzi.?
-Chciałabyś zaśpiewać na naszym koncercie.? W sensie, że zapowiedzieć nasz występ.?- Spytał Harry
-Ja... zaśpiewać przed taka publicznością.?!- rzuciłam się każdemu po kolei w ramiona
-To znaczy tak, ma się rozumieć, prawda.?- Lou uniósł kąciki ust ku górze
-Oczywiście, że tak... Moje kolejne marzenie zostanie spełnione i znów dzięki wam.
-Nie, nie... to, że nas spotkałaś to wasza zasługa... Gdyby nie to nagranie..
-To co, jaką piosenkę masz nam zaprezentować, co.?- wtrącił się Liam
-Myślę, że 'Torn' by mi się udało..
-Udało.? Ty każdą piosenkę zaśpiewasz rewelacyjnie- Hazza mnie przytulił
-To zaczynamy próbę.?- spytał Niall
-Zaczynamy - uśmiechnęłam się
Chłopcy najpierw zaśpiewali to, co oni mają wykonać na koncercie, przećwiczyli choreografie i zaczęli pomagać mi przy przygotowaniach
* Oczami Harrego *
Za kilka godzin koncert. Trzeba jeszcze trochę poćwiczyć. Już wszyscy jesteśmy gotowi, więc ruszamy na miejsce. Zeszliśmy na dół i wsiedliśmy do autobusu. Nie było czasu wcześniej spytać Ole o to, więc musiałem ja poprosić, aby na chwilkę wysiadła z autobusu.
-Ola, mogę cię na chwilkę.?
-Tak, a coś się stało.?- spytała zmartwiona
-Nie, nic, mogę.?- dotknąłem jej dłoni.
Ola wysiadła z autobusu.
-Chłopaki, 5 minut.!- krzyknąłem
-To co jest.?- spytała Ola
-Bo wiesz...- zacząłem
-Tak.?
-Jesteśmy parą, ale poza naszymi przyjaciółmi nikt o tym nie wie, staraliśmy się to chodź trochę ukryć... Ale chciałbym żeby inni wiedzieli o tym, że jesteśmy razem, o tym jak cudowną mam dziewczynę.. Ale tobie mogłaby przeszkadzać ta popularność... Bo wiesz, że wszystko byłoby już inaczej, prawda.?
-Tak, wiem...
-Więc.. Mógłbym cię dziś na koncercie przedstawić jako moją dziewczynę.?
-Nawet nie wiesz jak się cieszę- rzuciła mi się w ramiona
                                            *
Występ poszedł Oli znakomicie. Jest naprawdę cudowna. Teraz wszedłem na scenę i przytuliłem ja w podziękowaniu za ten występ.
-Cześć wszystkim- przywitałem fanów Chciałbym wam kogoś przedstawić... Ale przed tym mam taka małą prośbę... Ola dała cudowny pokaz, nagrodzimy ją po raz kolejny brawami.?- w tym momencie na stadionie zrobiło się naprawdę głośno. Ludzie zaczęli piszczeć jeszcze głośniej, niż do tej pory, zaczęli bić brawa.
-Dziękuję wam- powiedziała Ola, po której policzkach spływały łzy... Łzy szczęścia..
-A tak wracając do tematu.. To jest Ola... Ola jest moją dziewczyną... Od kilku tygodni, ale kocham ja naprawdę mocno, nie wyobrażam sobie życia bez niej. I chciałbym, abyście zaakceptowali to z kim jestem.. A teraz zaczynamy koncert- na scenę weszli chłopaki


Rozdział 35

* Oczami Oli *
-Hej Ola- chłopcy zaczęli mnie przytulać
-Hej- uniosłam kąciki ust ku górze. Jak ja dawno nie widziałam tych wariatów, zdążyłam się stęsknić.
Zabraliśmy walizki i ruszyliśmy do hotelu.
-Chyba nie będziesz miała nic przeciwko temu, jeżeli będziemy mieli wspólny pokój.?- spytał Harry
-Jeszcze się pytasz, oczywiście że nie.
Harry pociągnął mnie za rękę do naszego apartamentu. Był cudowny. Było tam ogromne łoże nad którym wisiał obraz panoramy Londynu Obok łózka były duże, szklane drzwi, z wyjściem na taras, który nie dość, że był przecudowny, to i panorama była piękna.
-zmęczona.?- spytał Harry
-Troszkę...
-To się  połóż, ja idę do chłopaków. Jutro koncert, wiec....
-Tak,tak, nie musisz mi się tłumaczyć- uśmiechnęłam się
Harry pocałował mnie i wyszedł. Ja udałam się do łazienki, która także była cudowna. Białe płytki, meble i zielone dodatki. Wzięłam gorący prysznic i położyłam się do łóżka. Byłam tak padnięta, że oczy mi się same zamykały... Nagle usłyszałam otwierające się drzwi. Tak, to był Hazza.
-Co tak szybko.?- spytałam
-Chłopaki też są zmęczeni, jutro poćwiczymy, tylko trzeba rano wstać.
-A ja... Mogę być na waszej próbie.?
-Ty.? No nie wiem...- przytulił mnie
-To co, obudzisz mnie.?
-Oczywiście
Harry rzucił się na łózko, a ja wtuliłam się w jego tors. Usnęłam wpatrzona w jego piękną buźkę.
* Oczami Harrego *
Miałem obudzić Olę, ale nie miałem serca. Tak słodko spała. Chyba nie będzie miała mi tego za złe. Postanowiłem napisać jej karteczkę.
 ,, Przepraszam, że cię nie obudziłem, ale tak słodko spałaś. Ja jestem z chłopakami na próbie, zawsze możesz zadzwonić i do nas dołączyć, o co bym prosił, bo mam dla ciebie miłą niespodziankę.  Kocham cię, Harry''
* Oczami Oli *
Gdy się obudziłam Harrego nie było obok. Wstałam z łóżka i podeszłam do komody na której leżał liścik od mojego skarba. Na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Przeczesałam palcami włosy, a na siebie zarzuciłam jakiś T-shirt, na nogi wciągnęłam dresy i zeszłam do stołówki. Zrobiłam sobie kanapkę z serem, po czym ponownie udałam się do pokoju. Przebrałam się, umalowałam i wyszłam do chłopaków.
-Hej słońce- Harry do mnie podbiegł-Hej- pocałowałam go
-Cześć chłopaki- przywitałam ich
-Harry cie napisał coś o niespodziance, prawda.?- spytał Lou
-Tak, tak...
-No to... Mamy nadzieję, że ci się spodoba...
-Nie przedłużajcie, co to.?- uśmiechnęłam się
******************************************************************************
Zapraszamy na fan page http://www.facebook.com/pages/Spe%C5%82nione-Marzenia/452356784808338?ref=hl


sobota, 29 września 2012

Rozdział 34

* Oczami Alex *
Zaczęłam biec jeszcze szybciej. W myślach błagałam Boga, żeby to nie był on. Serce waliło mi jak dzwon   Ujrzałam leżącego na ziemi chłopaka. Jego ciało było kompletnie zmasakrowane, twarz cała we krwi.. Nie byłam w stanie stwierdzić, czy to Matt. Podbiegłam do lekarza i zaczęłam krzyczeć 'Kto tam leży, niech pan mi powie.... Proszę'. Z każdym kolejnym słowem głos załamywał mi się coraz bardziej.
-Niech się pani uspokoi- powiedział sanitariusz- Ten chłopak ma na imię Josh- dodał
Po tych słowach poczułam ulgę. Cieszyłam się, że to nie Matt, ale nadal nie wiedziałam, co się z nim dzieje.  Obok był park, postanowiłam więc, że przejdę się, może tam spotkam Matta. Niespodziewanie ktoś objął mnie w talii.
'Ty... Nie wiesz, co ja przeżyłam.! Co by było gdybyś ty tam leżał.? Jak ja bym bez ciebie sobie poradziła.?!- łzy spływały po moich policzkach. Matt przytulił mnie jeszcze mocniej i powiedział:
-Przepraszam... Przepraszam, że się denerwowałaś
Wtuliłam się w niego i tak szliśmy cała drogę powrotną. Tak się cieszę, że to nie był on, ja nie wyobrażam sobie bez niego życia.
* Oczami Oli *
-Dzień dobry kochanie- Harry złożył na moich ustach pocałunek
-Dzień dobry- uśmiechnęłam się delikatnie
-To co, spakowana.?
-Yhymmm...
-To wstawaj, ubieraj się i jedziemy na lotnisko- z trudem poderwałam się z łóżka
-A ty.? Zjesz ze mną śniadanie.?- zaproponowałam, gdy byliśmy już w kuchni
-Z chęcią
Usiedliśmy za stołem i zaczęliśmy zajadać się tostami, popijając przy tym gorącą herbatę.
-Wiesz... Nigdy nawet nie myślałam, że spotka mnie takie szczęście- zaczęłam
Harry się uśmiechnął
-A ty... Dlaczego wybrałeś akurat mnie.? Przecież szaleje za tobą miliony dziewczyn... Dlaczego akurat ja.?
-Od chwili kiedy Cię pierwszy raz ujrzałem... Wtedy poczułem coś dziwnego... Już od wtedy byłem pewien  że ty to ta jedyna... A teraz.. Nie wiem czemu zwątpiłem w to uczucie... A czemu ty.? Bo cie kocham...-musnął moją dłoń
Zjedliśmy śniadanie, ogarnęłam się trochę i byłam już gotowa. Zabraliśmy walizki i zanieśliśmy je do taksówki. Pożegnałam się jeszcze z Alex i Mattem, po czym ruszyliśmy.

piątek, 28 września 2012

Rozdział 33

* Oczami Alex *
-Wracajmy już, dobrze.?
-Kochanie... Ola jest dla nas kimś więcej niż koleżanką, ale nie możesz cały czas zadręczać się tym wszystkim... Uśmiechnij się- pocałował mnie
-Ty wiesz co zrobić, abym poczuła się  lepiej- odwzajemniłam pocałunek
Spojrzałam kątem oka na zegarek, który wskazywał 18.
-Skarbie... Wracajmy- powiedziałam po raz kolejny
-Dobrze- Matt objął mnie w talii
Szliśmy starym chodnikiem. Krople deszczu delikatnie uderzały o nasze twarze.Patrzyliśmy sobie w oczy, mimo, że chciałam wracać do domu, nie chciałam aby ten spacer się skończył. Było naprawdę cudownie. Weszliśmy do domu. Widok nasz trochę zdziwił. W salonie siedziała Ola, wtulona w Harrego.
-Harry.?- spytałam ze zdziwieniem
-Tak.?
-Co ty tu robisz.? Przecież....
-Tak, to może wydawać się głupie, ale... Wybaczyłam mu...- podeszłam do Oli i ją przytuliłam
-Ola chodź się pakować, bo nie zdążysz- Harry się uśmiechnął
-Pakować.?- zdziwiłam się
-Tak... Ja wracam w trasę koncertową... A Ola... Nie zostawię jej... Mój skarb jedzie ze mną- pocałował ją
-A ty Alex... Może wybierzemy się na dyskotekę.? - zaproponował Matt
-Nie, nie mam ochoty...
-A nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli ja pójdę.? Bo umówiłem się z Kevinem...
-Jasne, że nie - na mojej twarzy pojawił się delikatny uśmiech
* Oczami Oli *
'Cieszę się z jutrzejszego dnia... Ciekawe jak to jest za kulisami.... Pamiętam, jak dałabym wszystko, żeby choć chwilę z nimi porozmawiać... A teraz.?  '- uśmiechnęłam się. Harry mnie przytulił.
-Kocham cię, wiesz.?- delikatnie mnie pocałował
-Wiem, ja ciebie też- pociągnęłam go na łóżko
* Oczami Alex *
Już grubo po pierwszej w nocy.. Jestem zmęczona a mimo to, nie śpię. Martwię się o Matta, nie odbiera telefonów.. Miał u mnie dziś nocować i na pewno by zadzwonił. Sięgnęłam po telefon i wybrałam numer Kevina.
-Cześć- usłyszałam w słuchawce
-Hej. Gdzie jest Matt.?
-Nie wiem, odprowadziłem go do skrzyżowania, wiesz... Tego koło Primagor
-Dzięki- zakończyłam rozmowę
Postanowiłam wyjść po niego. Założyłam kurtkę, bo na dworze było dość chłodno, na nogi wciągnęłam trampki i wyszłam z domu. Na krzyżowaniu ujrzałam karetkę... Zaczęła, biec.
,,Szybciej, szybciej... On umiera...'- słyszałam krzyki

czwartek, 27 września 2012

Rozdział 32

* Oczami Oli *
Cieszę się, że mam takich przyjaciół jak Alex i Max. Ale przecież oni też mają swoje życie, nie mogą się zadręczać moimi problemami. Ledwo co wygoniłam ich z domu. Nie czuję się najlepiej, ale chcę pobyć trochę sama. Chociaż nie wiem czy to dobry pomysł, znowu zadręczać się tym wszystkim... Ale jakoś dam radę... Muszę...
* Oczami Harrego *
Wszedłem do mieszkania Oli po cichu. Zdjąłem buty i ruszyłem po schodach na górę. Otworzyłem delikatnie drzwi i wszedłem do pokoju Oli. Spojrzała na mnie, po czym znów zaczęła patrzyć w jakiś tępy punkt. Nic nie mówiła.
-Przepraszam- szepnąłem- Przepraszam, że ci nie wierzyłem.- Ola ponownie na mnie spojrzała. Nadal nic nie mówiła. Usiadłem obok.
-Ola odezwij się, proszę. - nadal milczała
-Spójrz na mnie- delikatnie dotknąłem jej policzka, a ona odwróciła się w moją stronę.
Ola patrzyła na mnie w milczeniu, nie odezwała się ani słowem.
-Kocham cię- powiedziałem
-Dowiedziałeś się co chciałam zrobić i dlatego tak mówisz, prawda.? Nie chcesz mnie  mieć na sumieniu.?! Boisz się.?- krzyknęła
-Nie.. Ja cię kocham... Naprawdę cię kocham.. Tylko zrozumiałem to dopiero teraz.. Ile musiało się wydarzyć, żebym zrozumiał ile dla mnie znaczysz. Pomogę ci z tym wszystkim, pomogę ci z tego wyjść... Zrobię wszystko...
-Poczucie winy.?- spytała z sarkazmem w głosie
-Nie rozumiesz, że ja cię naprawdę kocham.?!- krzyknąłem
Spojrzała na mnie i nic nie odpowiedziała
-Naprawię to. tylko musisz mi wybaczyć- odwróciła wzrok
-Wiem, że to dla ciebie ciężkie... nie możesz podjąć tej decyzji od razu, ale... Ja będę czekał...Będę walczył o ciebie, o naszą miłość.
-Czytałem twój list... Czytałem jaki dusiłaś w sobie ból... Przepraszam.. Za wszystko.... Za te wszystkie krzywdy.... Za to, że przeze mnie.... Ze prawie odeszłaś.....- niespodziewanie Ola rzuciła mi się na szyję

środa, 26 września 2012

Rozdział 31

* Oczami Alex *
Ola leżała na  łóżku... Obok było pudełko z rozrzuconymi proszkami...
-Ola.!- nie reagowała
-Ola.! Odezwij się.!- Ola się odwróciła
-Ty... Co ty sobie zrobiłaś.?!
-Ola, czy ty... Wzięłaś te proszki.?- spytał zmartwiony Matt
-Nie nie wzięłam..
-Na pewno.?- spytałam
-Tak... Chciałam, ale nie mogłam.... - przytuliłam ją
-Przepraszam...- szepnęła
-Nie przepraszaj... Najważniejsze, że nic się nie stało- Matt także ją przytulił
-Wiem, że ciężko ci o tym mówić, ale... Dlaczego.?- spytałam
-Nie wiem, co będzie ze mną i Harrym, a na dodatek jestem w ciąży...
-W ciąży.?- nie dowierzałam
-Tak..
-I dlatego Harry.. Dlatego się tak zachował.?!- spytał zbulwersowany Matt
-Nie.. On po prostu nie wie, czy to jego dziecko...
-A czyje niby ma być.?!
-No jest jego... Na pewno... Ale Max mu coś nagadał i...- Ola się popłakała
-Już dobrze- musnęłam kciukiem po jej policzku
* Oczami Harrego *
Odebrałem telefon. Dzwonił Matt.
-Siema. - przywitał mnie
-Cze. Co jest, jak w Hiszpanii.?
-W Hiszpanii.? Wróciliśmy.. Nie wiem, czy powinienem ci to mówić, ale uznałem, że powinieneś wiedzieć. Ola chciała popełnić samobójstwo.
-Jak to.?! Ale nic jej nie jest.? Żyje.?!
-Tak.. Nie czuje się najlepiej, ale nic sobie nie zrobiła..
-To dobrze.. Ja zaraz tam będę..
-Nie wydaje mi się aby to był najlepszy pomysł.Cześć.- zakończył rozmowę
Co zabić się.? A jeśli to przeze mnie.?! Co ja zrobiłem.?! Przecież ja kocham tą dziewczynę... Dlaczego uwierzyłem Maxowi.?! Ale jestem głupi.! Muszę ją przeprosić.... Ciekawe czy mi wybaczy...
***************************************************************************